മായാത്ത മുഖം


മറവി മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ ഏതോ ഒരു മുഖം അലയുമ്പോഴാണ് അവിചാരിതമായി ഞാന്‍ ഇരിങ്ങാലക്കുട ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ വന്നിറങ്ങിയത്.

ബസ് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ മുന്നില്‍ ഒരു ചെറിയ ആള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ടു. ഒരു പത്തിരുപതു പേര്‍ അവിടെ വട്ടം കൂടി നില്‍ക്കുന്നു. തിക്കിത്തിരക്കി ഞാന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി.

ഒരു നാടോടി സ്ത്രീയും രണ്ട് കുട്ടികളുമാണ് രംഗത്ത്. നാടോടിപ്പെണ്ണിന്റെ മാറില്‍ ഭാണ്ഡം പോലെ കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുകയാണ് ഒന്നൊന്നര വയസ്സുള്ള ആണ്‍കുട്ടിയെ. പന്ത്രണ്ടു വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി കുറച്ച് മാറി നില്‍പ്പുണ്ട്. നാടോടിപ്പെണ്ണിന്റെ മക്കളാണ് രണ്ടു പേരും എന്നു തോന്നുന്നു.

പെണ്‍കുട്ടി കരയുകയാണ്. തറയില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഭക്ഷണ പദാര്‍ത്ഥങ്ങളും.

നാടോടി സ്ത്രീ അലമുറയിടുകയാണ്. ആരോടോ ഉള്ള ദേഷ്യം തീര്‍ക്കാനെന്ന് പോലെ.

കൂടി നില്‍ക്കുന്നവരോട് ഞാന്‍ കാര്യമന്വേഷിച്ചു.
‘തെണ്ടിപ്പെണ്ണിന്റെ അഹങ്കാരം! അല്ലാതെന്താ?’

കൂട്ടത്തിലെ കാരണവരുടെ പ്രതികരണം എന്റെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചു.

ആ കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടി ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ യാചന നടത്തുകയായിരുന്നു. അന്നു കിട്ടിയ ‘കളക്ഷന്‍’ കുറഞ്ഞതിന്റെ പേരില്‍, അവളുടെ അമ്മ എന്നു തോന്നിക്കുന്ന ആ നാടോടി സ്ത്രീ അവളെ പട്ടിണിക്കിട്ടത്രെ.

അമ്മ കാണാതെ, ഭാണ്ഡത്തില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണമെടുത്ത് കഴിക്കുകയായിരുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണപ്പൊതി പിടിച്ചു വാങ്ങി വലിച്ചെറിഞ്ഞ് കുട്ടിയെ ശകാരിക്കുന്ന രംഗത്തേക്കാണ് ഞാന്‍ കടന്നു ചെന്നത്.

അല്‍പ്പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ സ്ത്രീയുടെ അലമുറ അവസാനിച്ചു. ഏതോ ഒരു കോമഡി സീന്‍ ആസ്വദിച്ച മട്ടില്‍ കൂടി നിന്നവര്‍ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് പിരിഞ്ഞു പോയി. ഭിക്ഷ യാചിക്കാനായി കൈ നീട്ടി, ആണ്‍കുട്ടിയെയുമെടുത്ത് നാടോടി സ്ത്രീ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

മാറി നിന്ന് കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ആ കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടി, പതുക്കെ നടന്ന് തറയില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഭക്ഷണമെടുത്ത് ആര്‍ത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍, എന്റെ തോളില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ച് ഞാന്‍ ഒന്നുരണ്ട് സ്‌നാപ്പുകളെടുത്തു.

മുഖത്ത് തുളുമ്പി നില്‍ക്കുന്ന വിശപ്പിന്റെ ഭാവത്തോടും, കറുത്ത കവിളത്ത് ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികളോടും കൂടെ അവളെന്നെ നോക്കി.

പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും പത്തു രൂപാ നോട്ടെടുത്ത് ഞാന്‍ അവള്‍ക്കു നീട്ടി. അവളത് വാങ്ങി സൂക്ഷിച്ചു. വീണ്ടും നിലത്തു നിന്ന് ഭക്ഷണം പെറുക്കി കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ഒരു ഒഴിവു ദിവസം പ്രഭാതത്തില്‍ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് ഞാന്‍ പഴയ മാസികകള്‍ മറിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു.

‘ഇക്കാക്കാ’
ചിഞ്ചു മോളുടെ മധുര ശബ്ദം എന്റെ ശ്രദ്ധ തെറ്റിച്ചു.

അയല്‍പക്കത്തെ ബാവക്കാടെ മോളാണ് ചിഞ്ചുമോള്‍. എയിഡഡ് യു പി സ്‌കൂളിലെ ഏഴാം ക്ലാസ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി. എന്റെ ആത്മ സുഹൃത്തുക്കളിലൊരാള്‍.

‘എന്താ കുട്ടാ..’
‘ഇക്കക്കാടെ പേര് ഇന്നത്തെ പേപ്പറിലുണ്ട്’
‘എവിടെ? നോക്കട്ടെ.’

ചിഞ്ചു മോള്‍ടെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ആ പത്രം വാങ്ങി മറിച്ചു നോക്കി.

ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഞാന്‍ എടുത്ത ആ നാടോടി പെണ്‍കിടാവിന്റെ ചിത്രം അതില്‍ അച്ചടിച്ചു വന്നിരുന്നു. ‘കേരളം വിശക്കുന്നു’ എന്ന അടിക്കുറിപ്പിന് താഴെ എന്റെ പേരുമുണ്ടായിരുന്നു.

‘ആരാ ഇക്കക്കാ, ഈ കുട്ടി’
‘അറിയില്ല. ചിഞ്ചു മോളെ പോലത്തെ ഒരു കുട്ടി.’

എന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് പത്രം തട്ടിപ്പറിച്ച് ചിഞ്ചു മോള്‍ അപ്പുറത്തേക്ക് ഓടി മറിഞ്ഞു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം, എത്ര മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും എന്റെ മനസ്സിലെവിടെയോ മായാത്ത മുഖമായി ആ നാടോടി പെണ്‍കിടാവ് അവശേഷിക്കുന്നു.

Advertisements

2 thoughts on “മായാത്ത മുഖം

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s