വെറുതെ ഒരു പിണക്കം


രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിന് ഒരു ഇന്റര്‍വെല്‍ കൊടുത്ത് സുഹൃത്ത് നാട്ടിലേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങുകയാണ്. അവനു വേണ്ടി പര്‍ച്ചേസിംഗിനായാണ് ഞങ്ങള്‍ ദുബൈ അല്‍ഖിസൈസിലെ ലുലു ഹൈപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റില്‍ എത്തിയത്.

പ്രവാസികള്‍ എന്നും ഇങ്ങനെയാണ്. വിലകൂടിയതെന്തെങ്കിലും വാങ്ങണമെങ്കില്‍ നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ അവസരം കിട്ടണം. ഈ മരുമണല്‍ക്കാട്ടില്‍, ആരുടെയോ നേട്ടത്തിന് വേണ്ടി അറവുമാടിനെപ്പോലെ പണിയെടുക്കുന്നവന്, നാട്ടില്‍ പോവുക എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗീയാനുഭൂതി തന്നെയാണ്.

മറന്നു പോകാതിരിക്കാനായി, വാങ്ങേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അവന്‍ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. വല്യുപ്പാക്കുള്ള ഉടുമുണ്ടു മുതല്‍ പെങ്ങളുടെ മക്കള്‍ക്കായുള്ള കളിപ്പാട്ടം വരെയുണ്ട് അതില്‍.

‘അല്ല, നിനക്കൊന്നും വാങ്ങണ്ടേ..’
‘കഴിഞ്ഞ പെരുന്നാളിനെടുത്ത പാന്റ്‌സും ഷര്‍ട്ടുമുണ്ട്. എനിക്ക് തത്കാലം അതു മതിയെടാ..’

മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വെളിച്ചമേകാന്‍ സ്വയം എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന മെഴുകുതിരിയാണല്ലോ പ്രവാസി. എല്ലാ പ്രവാസികളുടെയും ചിന്തകള്‍ക്ക് സാമ്യതകളുണ്ടായിരിക്കണം.

സാധനങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി എടുത്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തിരിക്കിലാണ് അവന്‍. ഞാന്‍ പതുക്കെ വസ്ത്രശാലയിലേക്ക് പോയി. ഏതായാലും കഴിഞ്ഞ പെരുന്നാളിനെടുത്ത ഷര്‍ട്ടും പാന്റ്‌സുമിട്ട് അവന്‍ നാട്ടില്‍ പോകണ്ട. അവന് നല്ലൊരു ഡ്രസ് എടുത്തു കൊടുക്കണം.

ഞാന്‍ ആ വിശാലമായ ഷോറൂമില്‍ അവനു വേണ്ടിയുള്ള ഷര്‍ട്ട് തിരയുകയായിരുന്നു.

അവനു യോജിച്ച ഡ്രസ്സുമെടുത്ത് ഞാന്‍ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍, ആ കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയാണ് എന്റെ ശ്രദ്ധതിരിച്ചത്. ഒരു മൂന്നുവയസ്സുകാരി സുന്ദരിക്കുട്ടി.

അവള്‍ അവിടെയുള്ള പാവക്കൂട്ടത്തിനടുത്ത് നിന്ന് കഥ പറയുകയാണ്. അതില്‍ ചുവന്ന കളറുള്ള പാവക്കുട്ടിയെ ചീത്ത പറയുന്നുമുണ്ടവള്‍.

ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയുടെ കുസൃതിത്തരങ്ങള്‍ അല്‍പ്പനേരം നോക്കി നിന്നു. പെട്ടെന്നവള്‍ തിരിഞ്ഞ് എന്നെയൊന്നു നോക്കി. ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോള്‍, കുഞ്ഞിളം പല്ലുകാട്ടി അവളെന്നോടും ചിരിച്ചു.

ഞാന്‍ ചുവന്ന പാവക്കുട്ടിയെയുമെടുത്ത് അവളുടെ അരികില്‍ ചെന്നു ചോദിച്ചു.

‘മോള്‍ക്ക് ഇത് ഇഷ്ടായോ…?’
മറുപടി പറയാതെ അവള്‍ പിന്നെയും ചിരിച്ചു.

ഞാന്‍ അതിനെ അവളുടെ കൈയ്യില്‍ കൊടുത്തെങ്കിലും അവളത് വാങ്ങാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു.

കൈ രണ്ടും വായില്‍ വെച്ച് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു തന്നെ നില്‍ക്കുകയാണ് ആ കൊച്ചു മിടുക്കി.

‘മോള്‍ടെ ഉപ്പ എന്ത്യേ..’

അവള്‍ പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ഞാനും.

‘മാളൂട്ടീ…. ‘
അപ്പുറത്തു നിന്നുള്ള സ്ത്രീ ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

‘മാളൂട്ടിയെ ദേ ഉമ്മ വിളിക്കുന്നു’

മാളൂട്ടിയെ തേടി ഉമ്മ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടി.

‘റിയാസ്… നീ… ഇവിടെ…’
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം നേരില്‍ കണ്ട അങ്കലാപ്പിലായിരുന്നു ഞാനും അവളും.

‘ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലല്ലോ ജിന്‍സീ.. ഇങ്ങനെയൊരു കൂടിക്കാഴ്ച’
ഞാനും തരിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്.

പ്രതീക്ഷിക്കാതെയാണ് അന്ന് ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞത്. കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തെ തകര്‍ക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ലെന്ന ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നെനിക്ക്.

വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് കസര്‍ത്തു കാണിക്കല്‍ എന്റെ ഹോബിയായിരുന്നു. നോട്ടുബുക്കിലെ പേജുകളില്‍ കുറെ ഡയലോഗ് കുത്തിക്കുറിച്ചിടും. ആര്‍ക്കും വായിക്കാനോ, ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാനോ വേണ്ടിയല്ല. എന്തെങ്കിലും എഴുതുക എന്നതു മാത്രമായിരുന്നു അന്നെന്റ ആഗ്രഹം.

വലിയ കഥാകാരന്‍ ആകണമെന്നൊന്നും മോഹിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും, അന്നെന്റെ ഒരു കഥ വായിച്ച് അവളെന്നെ ഒരുപാട് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

‘എഴുതണം.. ഇനിയും എഴുതണം… നിന്റെ കഥകള്‍ക്ക് എന്തോ ജീവനുള്ളതു പോലെ.. അതുകൊണ്ട് തീര്‍ച്ചയായും എഴുതണം..’

ഒരു തമാശയായാണ് ഞാന്‍ അവളുടെ വാക്കുകളെടുത്തത്.
‘ഉം.. എഴുതാം… നിനക്കായ് ഞാന്‍ ഒരെണ്ണം എഴുതിത്തരാം..’

പിറ്റേന്ന് കോളേജിലെത്തിയപ്പോള്‍, ഞാന്‍ അവളുടെ നോട്ടുബുക്കു വാങ്ങി. അതില്‍ ഞാനെന്റെ തൂലികയെടുത്ത് കുറിച്ചിട്ടു.

‘ആകാശത്ത് മഴവില്ല് വിരിയുമ്പോഴും…
ഭൂമിയെ മന്ദമാരുതന്‍ പുണരുമ്പോഴും..
ഈ പേനയുടെ ബോള്‍ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് പേജില്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ വരക്കുമ്പോഴും..
എന്റെ മനസ്സില്‍ നീയാണ്… നീ മാത്രം…

വസന്തങ്ങള്‍ ഇനിയും ഇലപൊഴിച്ചേക്കാം.. കാര്‍മേഘം ഇനിയും പെയ്‌തൊഴിഞ്ഞേക്കാം.. എങ്കിലും, നീ എന്നില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും അകലരുതേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ…’

എഴുതി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ നോട്ടുബുക്ക് ഞാന്‍ അവള്‍ക്ക് തിരിച്ചു കൊടുത്തു. ആവേശത്തോടെ അവള്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ വെച്ചു തന്നെ ആ പേജെടുത്തു വായിച്ചു.

എന്നിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചൊന്നു നോക്കി.
അവളുടെ കമന്റ് കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

‘എടാ തെണ്ടീ…’
ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധം കോപാകുലയായ അവളുടെ വാക്കുകള്‍ എന്നെ നിശ്ചലനാക്കി.
‘എനിക്ക് ലൗ ലെറ്റര്‍ തരാനല്ല നിന്നോട് എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞത്. സൗഹൃദത്തെ വഞ്ചിക്കുകയാണ് നീ ചെയ്തത്. നിന്റെ സുഹൃത്തിനെയും..’

‘ജിന്‍സീ.. ഞാന്‍ വെറുതെ…’
എന്റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് അവള്‍ ചെവി കൊടുത്തില്ല. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പോലും എന്നോടവള്‍ മിണ്ടിയിട്ടുമില്ല.

അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള എന്റെ ചങ്ങാത്തം ഞാന്‍ താത്കാലികമായി ഉപേക്ഷിച്ചു. പേന കൈയ്യിലെടുക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ ആ തുറിച്ചു നോട്ടം എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിയും. പിന്നെങ്ങിനെ എഴുതാനൊക്കും…?

‘വര്‍ഷങ്ങളൊരുപാടു കഴിഞ്ഞല്ലോ ജിന്‍സീ.. ഇനിയും എന്നോടു ദേഷ്യത്തിലാണോ..’
‘എന്താ റിയാസേ ഇങ്ങനെ പറയണത്. അന്ന് എന്റെ മനസ്സില്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷെ അതും മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്നു എന്നു കരുതിയോ.. തന്റെ കഥകള്‍ എവിടെയെങ്കിലുമൊക്കെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വരും എന്നു ഞാനും കുറെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എന്താ കഥയെഴുത്തൊക്കെ നിറുത്തിയോ…?’
‘എഴുതണം… ‘

മാളൂട്ടി എന്റെ തോളിലിരുന്ന് പാവക്കുട്ടിയെ കളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചത്. സുഹൃത്തിന്റെ മിസ്ഡ് കോള്‍ ആയിരുന്നു.

ജിന്‍സിയോട് ഞാന്‍ യാത്ര പറഞ്ഞ് പോരുമ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ മഞ്ഞുരുകിയ പ്രതീതിയായിരുന്നു….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s