അവസാനത്തെ ഡയറിക്കുറിപ്പ്‌


മറവി മനുഷ്യന് ഒരനുഗ്രഹമാണ്. അല്ലെങ്കിലും, ഓര്‍മ്മകളുടെ പുസ്തകത്തില്‍ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കെഴുതാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവന്, ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം തന്നെയാണ് മറവി.

പണ്ടെന്നോ ഡയറിയില്‍ കുറിച്ചിട്ടതൊക്കെ മറിച്ചു നോക്കുകയാണ് ഞാന്‍. കൂട്ടിയാലും കിഴിച്ചാലും നഷ്ടം മാത്രം ലഭിച്ചിട്ടുള്ള എന്റെ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പ് വായിക്കാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം.

ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലെ ഒരു പാരലല്‍ കോളേജ് അധ്യാപകനായിരുന്ന കാലത്താണ് എന്റെ ഡയറിയെഴുത്ത് തുടങ്ങിയത്. ജീവിതത്തിലെ ഓരോ സംഭവങ്ങള്‍, കണ്ടുമുട്ടലുകള്‍.. എല്ലാം വ്യക്തമായി എഴുതാന്‍ ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

ക്ലാസില്ലാത്ത പീരിയഡുകളാണ് ഡയറിയെഴുതാന്‍ ഞാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത്. ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോള്‍ അക്ഷരങ്ങളെ കോര്‍ത്തിണക്കല്‍ എന്റെ പ്രധാന ഹോബിയായിരുന്നു.

അന്നൊരിക്കല്‍ ഡയറി എഴുതി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോളാണ് അശ്വിനി ഓഫീസ് മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നത്.

‘മാഷെന്തോ കാര്യമായി എഴുതികൊണ്ടിരിക്കുവാണല്ലോ..’
‘ഉം…’
‘എന്താണത്?’
എന്റെ കുട്ടികള്‍, എന്റെ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. അതു കൊണ്ടു തന്നെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം അശ്വിനിയുടെ വാക്കുകളില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു.
‘വെറുതെ ഇരുന്നപ്പോ.. ഡയറിയെഴുതിയതാ..’
‘ഞാനൊന്ന് വായിച്ചോട്ടെ…’
എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ തന്നെ എന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും അവള്‍ അത് വാങ്ങി. ആദ്യ പേജ് മറിച്ചു.

‘നിന്റെ കൈവിരലുകള്‍ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ തുടങ്ങട്ടെയോ. ദസ്തയോവ്‌സ്‌കിയുടെ ഈ വാക്കുകളാണ് എന്നെ എഴുതാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. പക്ഷെ കൗമാരക്കാന്‍ എഴുതുന്നതെന്തും പ്രണയകാവ്യമാകണമെന്നില്ലല്ലോ..’

ഡയറിയുടെ ആമുഖം വായിച്ച് അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചൊന്ന് നോക്കി.
എന്നിട്ടൊരു ചോദ്യവും.
‘മാഷ് പ്രേമിക്കുന്നുണ്ടോ’
‘ഇല്ല!!!’
‘മാഷെ ആരെങ്കിലും പ്രേമിക്കുന്നുണ്ടോ’
‘ഇല്ലേയില്ല’
‘എങ്കീ ഞാന്‍ പ്രേമിക്കുന്നുണ്ട്. കൊച്ചു കൊച്ചു തമാശകളോടെ ക്ലാസ്സെടുക്കുന്ന… അനുസരിക്കാഞ്ഞാല്‍ കൈയ്യില്‍ ചൂരല്‍കഷായം തരുന്ന…. ഈ മാഷെ…. ഞാന്‍ പ്രേമിക്കുന്നുണ്ട്.’

അതും പറഞ്ഞ് അവളൊരൊറ്റ ഓട്ടം.
തലക്കകത്ത് ഇടിവെട്ടിയത് പോലെയായി എനിക്ക്. കോളേജ് ലൈഫില്‍ പ്രേമലേഖനം എഴുതി പോക്കറ്റിലിട്ട് കൊണ്ട് നടന്നിട്ട് ആരും സ്വീകരിച്ചില്ല. അവസാനം പാന്റ്‌സ് ഉമ്മ അലക്കാനെടുത്തപ്പോള്‍ തല്ല് കിട്ടിയത് മാത്രം മിച്ചം.

ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരിക്കുട്ടിയാണ് അശ്വിനി. ഒന്നാം വര്‍ഷ ബികോം വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി. ക്ലാസിലെ കുറുമ്പുകാരി. പെണ്‍പടയിലെ കെങ്കേമി. അവളില്‍ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു വാക്ക്… അത് ഞാന്‍ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

അവള്‍ ഇനി തമാശ പറഞ്ഞതായിരിക്കുമോ?
അതോ സീരിയസ്സായിട്ടും…
റബ്ബേ.. എന്റെ ഡയറിയും അവളുടെ കൈയ്യിലായിപ്പോയല്ലോ.

ഞാന്‍ തലക്ക് കൈവെച്ച് അല്‍പ്പ നേരം ഇരുന്നു. കൂട്ട ബെല്‍ അടിച്ചപ്പോളാണ് പിന്നെയെനിക്ക് സ്വബോധം തിരികെ കിട്ടിയത്.

ഞാനും പുസ്തകമെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അല്‍പ്പദൂരം നടക്കണം ബസ് സ്റ്റാന്റിലേക്ക്. കോളേജിന്റെ പടിവാതിലില്‍ എന്നെയും കാത്ത് അവളുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാന്‍ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അവളും എന്റെ കൂടെ നടന്നു. റോഡില്‍ നോക്കി നടക്കുന്ന എന്നോട് അവള്‍ ചോദിച്ചു.
‘എന്താ മാഷേ.. എന്നോട് പിണക്കത്തിലാണോ’
‘തന്നോട് ഞാനെന്തിന് പിണങ്ങണം?’
‘ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് വല്ലതും വിഷമമായോ മാഷ്‌ക്ക്?’
‘ഏയ്… ഇല്ല!!’
ഞാനെല്ലാം മറയ്ക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
‘പക്ഷെ, ഞാന്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാ മാഷേ.. ഈ മാഷെ എനിക്ക് വല്യ ഇഷ്ടാ…’
‘അശ്വിനീ.. മാതാ പിതാ ഗുരു ദൈവം എന്നാ ചൊല്ല്. പഠിപ്പിക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകനെ ദൈവമായാ കാണേണ്ടത്.’
‘ഭര്‍ത്താവിനെയും ദൈവതുല്യനായി കാണണം എന്ന് എന്റെ അമ്മ പറയാറുണ്ട്’

പിടിച്ചതിനേക്കാളും വലിയതാണല്ലോ അളയില്‍!!!!

‘അശ്വിനീ.. നിന്നെ ഞാന്‍ കുറ്റം പറയില്ല. കാരണം നിന്റെ പ്രായം ഇതാണ്. കൗമാര പ്രായത്തില്‍ തോന്നുന്ന ചാപല്യമാണ് പ്രണയം. വീട്ടില്‍ ചെന്ന് തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ തല നനച്ചാല്‍ ഈ ചാപല്യമൊക്കെ പോയിക്കിട്ടും.’

ഒരു അധ്യാപകന്റെ ഗൗരവം കൈവിടരുതല്ലോ. ഈ ഡയലോഗും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ചെന്ത്രാപ്പിന്നിക്കുള്ള ബസ് കയറി.

പിറ്റെ ദിവസം ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടില്‍ ഞാന്‍ കോളേജില്‍ ചെന്നു. പതിവു പോലെ ക്ലാസെടുത്തു. പക്ഷെ അവളെ ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.
പിന്നീടുള്ള രണ്ടു ദിവസവും അവള്‍ വന്നില്ല. എന്താണ് വരാതിരിക്കാനുള്ള കാരണമെന്ന് ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചുമില്ല.

പിന്നീടൊരു ദിവസം വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് പോസ്റ്റ്മാന്‍ ഗംഗാധരേട്ടന്‍ എനിക്കൊരു കൊറിയര്‍ കൊണ്ടു തന്നത്. എന്താണെന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ ഞാന്‍ ആ കവര്‍ പൊട്ടിച്ചു. അതില്‍ എന്റെ ഡയറിയായിരുന്നു.

ഞാന്‍ ഡയറി തുറന്നു. അവസാന പേജില്‍ ഒരു കുറിപ്പ്.

‘പ്രിയപ്പെട്ട മാഷ്‌ക്ക്,

ഡയറി അച്ഛന്‍ കണ്ടു. മാഷ് തന്നതാണെന്ന് ഞാന്‍ കള്ളം പറഞ്ഞു.
ഇനി മേലില്‍ ക്ലാസില്‍ പോകേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു ഒരുപാട് ശകാരിച്ചു.

മാഷ് പറഞ്ഞത് സത്യമാ. ഗുരു ദൈവമാണ്.
ദൈവത്തോട് ചെയ്ത തെറ്റിന് അച്ഛന്‍ എനിക്ക് ശിക്ഷ തന്നു.

മാഷ് എന്റെ ദൈവം തന്നെയാ.
ഒരു പൊട്ടിപ്പെണ്ണിന്റെ കുസൃതിയായി കണ്ട് എന്നോട് പൊറുക്കണം..

ഇനി നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ കാണാനിടയില്ല. പക്ഷെ, എന്നെങ്കിലും കണ്ടാല്‍..
ഞാനാ കാല്‍ക്കല്‍ വീണു മാപ്പപേക്ഷിക്കാം.. എന്നെ ശപിക്കരുത്..

ഈ ദൈവത്തിന്, എന്റെ മനസ്സില്‍ വലിയൊരു സ്ഥാനമുണ്ട്.
ആരും, ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാത്ത വലിയ സ്ഥാനം…

പൂജാമുറിയിലെ ഈശ്വരന്‍മാര്‍ക്കു മുമ്പില്‍ ഞാന്‍ തിരി തെളിയിക്കുമ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ മാഷ്‌ക്ക് മുമ്പിലും തിരിതെളിക്കും.

എന്നില്‍ ജീവനുള്ള കാലത്തോളം…

സ്വന്തം,
അശ്വിനി.’

കണ്ണീരോടെയല്ലാതെ ഇന്നും ഈ എഴുത്ത് വായിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ. പഠനകാലത്ത് കുറുമ്പു കാട്ടിയ കുട്ടികളില്‍ പലരെയും, ഞാന്‍ പലയിടത്തും വെച്ചു കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, ഞാന്‍ തിരഞ്ഞ നിന്റെ മുഖം മാത്രം ഇതുവരെ കണ്ടെത്താന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല..

നിന്റെ പഠനം മുടക്കിയ ഈ ഡയറിയില്‍ ഞാന്‍ പിന്നീടൊന്നും കുറിച്ചില്ല. എഴുതാന്‍ പലകുറി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, നിന്റെ കണ്ണുനീര്‍ വീണ ഡയറി എന്നെ സമ്മതിച്ചില്ല.

ഏതൊരധ്യാപകനും സ്വന്തം ശിഷ്യര്‍ ഉന്നതിയിലെത്തണമെന്നേ ആഗ്രഹിക്കൂ. ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എന്നേക്കാള്‍ വലിയ നിലയില്‍ നിന്നെ കാണുവാന്‍..

ദൈവം നിനക്ക് നല്ലതു മാത്രം വരുത്തട്ടെ…

Advertisements

5 thoughts on “അവസാനത്തെ ഡയറിക്കുറിപ്പ്‌

  1. അനുഭവമോ കഥയോ?

    കഥയെങ്കില്‍ നന്നായിട്ടുണ്ട്… അനുഭവമെങ്കില്‍ എന്താ പറയേണ്ടതെന്നറിയില്ല

  2. വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് കസര്‍ത്ത് കൈമോശം വന്നിട്ടില്ല റിയാസെ, നല്ല കഥ, സിമ്പിള്‍ അവതരണം

  3. കഥയാണെന്ന് വായിച്ചപ്പോള് തന്നെ മനസ്സിലായി. എന്നാലും നന്നായി സുഹൃത്തെ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s